Azja 2008

Bankomaty irańskie są troche szatańskie

2008-11-23T09:13:00.000-08:00

Kiedy nasze dwie grupy połączyły się, opuściliśmy Pakistan. Znaleźliśmy się w Iranie. Od razu na granicy naszej żeńskiej koleżance Musze powiedziano, że musi zakrywać głowę chustą. Tak też zrobiła i już do końca pobytu w Iranie nie było nam dane jej oglądać (głowy nie Muchy).

Mucha Magda jako jedyna z grupy miała pracę. Jej 3,5 miesięczny urlop nieubłaganie dobiegał końca. Aby zdążyć za biurko musiała czym prędzej udać się do Polski. W tym celu wykupiła bilet lotniczy z Istambułu do Berlina. By zdążyć na odlot ostatnie 3674 km wyprawy nasza dzielna koleżanka musiała przebyć w ekspresowym tempie w towarzystwie Turka, którego przypadkiem poznaliśmy na granicy. Lot do Berlina odbył się bez przeszkód, jak również bez Muchy na pokładzie - spóźniła się kilka godzin. Podejrzewamy dwie przyczyny spóźnienie - autobus jechał zbyt wolno, lub dystans był zbyt duży. Na szczęście zakupiła drugi bilet i jak to mówią poleciała, do pracy się nie spóźniła.

Koledzy pozostali sami. Z Zahedanu, gdzie pożegnaliśmy Madzie, luksusowym autobusem Volvo udaliśmy się do Yazdu. Można by tu skromnie zażartować, że jechaliśmy drogą doYazdową. Jednak zostawmy żarty na boku, bo w tym miejscu wypadałoby pochwalić IRDP - Irański Rejon Dróg Publicznych - chłopaki odwalili kawał naprawdę dobrej drogi, pochwały należą się również IPKA Irańskiemu Przedsiębiorstwu Komunikacji Autobusowej - autobusowe podróże z wami to prawdziwa przyjemność za psie pieniądze!!! Niskie koszty transportu spowodowane są niewygórowaną ceną produktów ropopochodnych. (31 litrów benzyny kosztuje 651gr, co jak łatwo policzyć daje 21gr za litr, gaz LPG ok 2gr. za litr co jak łatwo policzyć daje 62gr za 31 litrów).

W Yazdzie dopadło nas zaskoczenie. Po licznych próbach wypłacenia środków pieniężnych z bankomatów okazało się że to niemożliwe. Maszyny chciały współpracować jedynie z irańskimi kartami płatniczymi, których dziwnym trafem nie mieliśmy. Okazało się więc, że na pobyt w Iranie przeznaczyć możemy 55 dolarów, bo tyle gotówki posiadaliśmy.

Niezrażeni niezasobnością portfeli zasiedliśmy nieopodal meczetu i zaczęliśmy grać w chińczyka. Los uśmiechnął się do nas już chwilę później. Kiedy graliśmy podszedł do nas żebrak i wyciągnął rękę po jałmużnę. Biedak nie dostał spodziewanej zapomogi, jednak my poczęstowaliśmy się jego chlebem. Sytuację obserwowały dwie młode Iranki. Nieco zawstydzone zaprosiły nas na śniadanie. Propozycję przyjęliśmy z radością. Żołądki napełniliśmy do syta w restauracji przypominającej pałacyk. Dziewczyny pokazały nam miasto, obdarowały cukierkami po czym się rozstaliśmy. W kafejce internetowej poznaliśmy pewnego studenta. Po krótkim zwiedzaniu miasta i zakupie biletów do Teheranu, udaliśmy się do mieszkania młodzieńca w celu spożycia przywiezionej z Pakistanu wódki. Nasz nowy znajomy wyjaśnił nam, że za posiadanie alkoholu grozi w Iranie 80 batów publicznej chłosty i kara więzienia. Podobne kary dosięgnąć mogą śmiałków, którzy zostaną przyłapani na spacerowaniu z dziewczyną nie będącą ich siostrą, żoną czy kuzynką. W celu uniknięcia chłosty dowody rzeczowe wypiliśmy zagryzając daktylami.

Oczekując na pociąg do Teheranu poznaliśmy bardzo sympatycznych młodych ludzi, którzy usłyszawszy naszą smutną historię z bankomatami zakupili nam kanapki, oryginalną Pepsi Colę i obdarowali gotówką równowartości 36 dolarów. Podbudowani faktem, iż nasz budżet został prawie że podwojony z uśmiechem na ustach zasnęliśmy w pociągowych kuszetach. W tym miejscu składamy podziękowania IKP - Irańskim Kolejom Państwowym - łóżka wygodne, łazienki czyste, woda za darmo, a pociągi jeżdżą jak po szynach.

W Teheranie podjęliśmy ostatnie próby wydobycia pieniędzy z naszych kont. W tym celu udaliśmy się do Banku Centralnego, lecz operacja zakończyła się fiaskiem.

Przypadkowo napotkana para, która usiłowała nam pomóc, dzwoniąc do różnych banków, przejęła się naszym losem. Kiedy w końcu daliśmy irańskiemu systemowi bankowemu za wygraną i podziękowaliśmy dobrym ludziom za pomoc, mężczyzna powiedział:
- Przykro nam, że nie mogliśmy pomóc.
- Nic nie szkodzi - skłamaliśmy.
- Ale może pomożemy wam w inny sposób - dodał Irańczyk
- W jaki? - zapytaliśmy udając idiotów.
- Może damy wam jakieś pieniądze? - zapytał Pers w języku angielskim.
- Ok - odpowiedzieliśmy od razu, nawet nie wiemy w jakim języku.
Nasz budżet powiększył się o kolejne 20$.

W centrum Teheranu poznaliśmy miłego człowieka, który zaprosił nas do swego biuro na obiad. Korzystając z biurowego telefonu skontaktowaliśmy się ze studentami z Hospitality Club*, u których mieliśmy zamiar spędzić nocleg. Okazali się to całkiem otwarci na świat inteligentni młodzi ludzie o ciekawym podejściu do panującej w ich kraju religii i polityki. Delikatnie mówiąc nie do końca zgadzali się z panującymi tam doktrynami. Nasz wspólny pobyt w stolicy zaczął się od odwiedzenia NPDA - nielegalnego punktu dystrybucji alkoholu (melina). Następnym punktem programu była wizyta w restauracji typu piceria, co by na pusty żełąd nie pić. Korzystając z wyjazdu rodziców jednego z naszych gospodarzy do Mekki (islamski odpowiednik Częstochowy) zakwaterowaliśmy się w jego mieszkaniu. Wieczór upłynął w miłej atmosferze na rozmowie, oraz na narażaniu ciał wszystkich współbiesiadników na karę chłosty. Następnego dnia odwiedziliśmy typową irańską restaurację, gdzie raczyliśmy się smakiem wykwintnych, tradycyjnych dań. Nielegalny alkohol zastąpiliśmy tam fajką wodną.

Ponieważ ważność naszej tygodniowej wizy, oraz zasobność portfeli nie skłaniały nas do dalszej eksploracji Persji, pożegnaliśmy się z nowymi przyjaciółmi i ruszyliśmy w stronę granicy.

Iran pomimo swoich surowych zasad, zrobił na nas dobre wrażenie. Z naszego krótkiego pobytu w tym wielkim kraju najbardziej w pamięci utkwili nam inteligentni, kulturalni i pomocni ludzie, tanie środki transportu na wysokim poziomie oraz ładne twarze kobiet (więcej nie dane nam było zobaczyć). W porównaniu do Pakistanu Iran to kraj cywilizowany o standardach zachodnich.

c.d.n.

Iran foty

2008-11-22T11:19:00.000-08:00

Chińczyk - gra planszowa przeznaczona dla dwóch, trzech lub czterech osób. W Polsce gra ta była znana także pod nazwą "Nie irytuj się" lub "Człowieku, nie irytuj się".

...z fundatorkami śniadania...

symetria

na perskim dywanie chlanie

Baszan z chińczykiem (grą planszową) i ekipa

postępuj drogą prostą

czarno to widzę

cały Iran

Teheran

prosty związek chemiczny a tyle radości!

od lewej: Czesław, Czesiek, Czesiek, Czesław

Czas rozłąki, pustynia, pola, łąki...

2008-11-21T06:20:00.000-08:00

Rozłąka była dla nas niezmiernie bolesna! No moze nie przesadzajmy, wcale nie była bolesna. Troche nas może mdliło ale to pewnie z powodu głodu. Mucha, Pie3k i Sebaka ruszyli ku przygodzie a dokładniej ku stolicy Karachi. Miruś z Baszanem nie ruszyli się nigdzie gdyż uciekł im pociąg, który jak wtedy myśleliśmy uciekł Musze, Pie3kowi i Sebace. Fakt może to dziwne, ale wyobraźcie sobie jak my byliśmy zdziwieni gdy się okazało, że pociąg, który uciekł Musze, Pie3kowi i Sebace nagle przyjechał! Natomiast ten Mirona i Baszana, mający przyjechać za godzine nagle uciekł!

Jako, że podzieliliśmy sie na dwie grupy, zadna ekipa nie miała wpływu na losy tej drugiej. Zatem relacja z tego okresu będzie podwójna, nie wiemy jak Wam to prościej wytłumaczyć ale będą dwie relacje a nie jedna. Jedna była wcześniej gdy byliśmy razem, po rozłące powstały dwie relacje w tym samym czasie. Po spotkaniu i utworzeniu spowrotem jednej ekipy relacja znów przybrała charakter pojedynczej relacji ekipy w komplecie. Jeśli ktoś nie zrozumiał prosimy przeczytać powyższe jeszcze raz a na pewno wszystko się wyjaśni.

Relacja Muchy, Pie3ka i Sebaki

Kilkunastogodzinną podróż do Karachi zakończyliśmy w stolicy. Już po kilku krótszych chwilach zorientowaliśmy się, że nie będzie lekko! Plecaki były już wypchane po brzegi a zakupowe apetyty rosły w miarę szwędania się po bazarach. Pierwsze kroki w Karachi skierowaliśmy do dzielnicy, na której miało się znajdować wiele tanich hoteli. Tak też było, hotel przy hotelu a obok jeszcze jeden i tak do końca świata, ulicy bardziej. Żaden z nich nie spełniał jednak naszych wymagań. Wymagaliśmy aby przyjęto nas na jedną tzw. dobę hotelową. Ku naszemu zdziwieniu okazało się to niemożliwe. Ani jeden z hoteli nie chlubił się pozwoleniem na przyjmowanie cudzoziemców. A że pakistańczykami nie jesteśmy to cudzoziemcami tak. Polecono nam kilka innych hoteli, w których jak zapewniano na pewno nas przyjmą. Były to hotele o dzwięcznych nazwach: Mariott, Sheraton, Pearl Continental, Beach Luxury. Bez chwili wahania zrezygnowaliśmy z dobrych rad miejscowych wujów dobra rada.

Aby przetrwać udaliśmy się do kafejki internetowej w celu uruchomienia strony www. Była to strona organizacji Hospitality Club. Już po kilku telefonach odnaleźliśmy dobroczyńcę, ktory zaoferował nam pokój w swoim domu. Z oferty skorzystaliśmy, tym bardziej, że o nią prosiliśmy. Miły Pan pakistańczyk pokazał nam najważniejszą atrakcję miasta. Celowo piszemy atrakcję gdyż atrakcje jako atrakcja w liczbie mnogiej w Karachi nie występują. Była to czarna plaża w nocy! Czy była czarna z powodu nocy czy z powodu koloru materiału budującego plaże tzw. piasku nie dowiedzieliśmy się. Dane nam było podziwiać ją jedynie w nocy.

Karachi nie miało nam nic do zaoferowania zatem postanowiliśmy zostać tam jeszcze jeden dzień aby to zweryfikować. Wybraliśmy się na oddaloną o kilkadziesiąt km plażę. Tak! Nie była to jednak ta sama cudna czarna plaża, którą podziwialiśmy w Karachi. Owa okazała się kamienną! Stwierdziliśmy jednomyślnie, ze pozostanie tam na noc nie odbije się dobrze na naszych plecach. Choć teraz, po dłuższym zastanowieniu dotarło do nas, że do solidnego odbicia mogło by dojść (żart!).

Sprawa wyglądała tak, iż Pan z Hospitality Club, który nas gościł ostatniej nocy miał dziecko, małe dziecko z żoną swą miał. Dzieci bardzo kochamy dobrze o tym wiecie. Nie chcąc narażać dzieciny na niepotrzebne hałasy, waśnie, spory zaczeliśmy szukać innego dobroczyńcy. Znaleźliśmy go bez trudu. Okazał sie pilotem z całkiem przytulnym domkiem. Nie mieliśmy okazji dłużej z nim pogawędzić, gdyż rano miał lot do Dubaju a nie wiedzieć czemu chciał się przedtem wyspać. Korzystając z okazji, że nasz host posiadał samochód, zaproponował nam, że podwiezie nas na trasę wylotową z miasta w kierunku na północ. Zamierzaliśmy dotrzeć autostopem do położonej przy granicy (50 km) z Afganistanem Quetty zatem z propozycji skorzystaliśmy.

Zapas czasu oraz stan pakistańskich dróg nie pozwolił nam dotrzeć do celu w ciągu jednego dnia. W około jednej trzeciej drogi zaczął zapadać zmrok. Pamietamy to dokładnie gdyż siedzieliśmy wtedy w samochodzie. Nasz kierowca Ahmed został przez nas złapany metodą ''na kciuka". Na kciuka oznacza machanie kciukiem prawej ręki w ruchu prawostronnym przy czym odwrotnie dla ruchu lewostronnego. W Pakistanie funkcjonuje ruch lewostronny.
Zmrok odrazu skojarzył nam się z noclegiem a tym samym jego brakiem. Kierowca nie zostawił nas na pastwę losu i zaproponował nocleg w jego rodzinnej wiosce. Zgodziliśmy się bez wahania gdyż zawsze zgadzamy się bez wahania. Wioska zrobiła na nas niesamowite wrażenie, my na niej również. Zakwaterowano nas w miejscu spełniającym funkcję nie do końca dla nas jasną. Coś w rodzaju wiejskiego domu dla gości. Nie odnaleźliśmy odowiednika w jezyku polskim. Ahmed oprowadził nas po wiosce, przedstawił swojej rodzinie po czym zaproponował haszysz i gin. Jako, że jesteśmy gorliwymi przeciwnikami wszelkich używek poprosiliśmy o sprite do ginu. Dodać tu trzeba, że alkohol w Pakistanie jest zakazany. A istniejące gorzelnie butelkują alkohol na potrzeby innowierców. W tym miejscu dziękujemy Pakistańskiemu Przemysłowi Gorzelniczemu i Piwowarskiemu.
Po wypiciu ginu wybraliśmy się na odbywające się we wiosce wesele. Uczestniczyć w nim mogła jedynie Mucha ze wzgl. na wspomianą już odmienną budowę narządów płciowych. Zatem Pie3k z Sebaką wybrali się na wesele zupełnie niepotrzebnie.
Następnego dnia Ahmed zaprowadził nas do szkoły, być może podstawowej abyśmy zrobili wrażenie na maluchach. Ciężko ocenić kto na kim zrobił większe ale definitywnie wrażeń było od groma.

W atmosferze ziemskiej stanęliśmy spowrotem przy drodze prowadzącej do Quetty. Już po jakimś czasie siedzieliśmy wygodnie w klimatyzowanym VW z kierowcą, który oprócz oddychania nie dawał innych śladów życia. Po wysadzeniu nas w okolicach dworca autobusowego w miejscowości Sukkur zaządał od nas pieniędzy tłumacząc, że jest taksówkarzem. Nic sobie z tego nie zrobiliśmy, odpowiadając, że nic wcześniej o tym nie wspominał i nie zapłacimy ani rupii. Już po chwili otoczył nas tłum pakistańczyków wykrzykujących, że mamy zapłacić bądź nie płacić. Nie zabrakło również policji, która podjęła próbę zażegnania konfliktu. Nie bardzo mogli zrozumieć dlaczego nie mamy zamiaru zapłacić pokaźniej sumy 4 zł skoro jechaliśmy taksówką. Tłumaczyliśmy, że jesteśmy honorowi i nie zapłacimy za taksówkę, która w momencie wsiadania nią nie byłą! Po kilkunastominutowej wymianie zdań kierowca dał za wygraną a my nie daliśmy nic. Policja gorliwie tłumaczyła, że nie możemy w ten sposób podróżować, gdyż w rejonie do którego zmierzamy zdarzały sie porwania turystów i nie pozwolą nam na łapanie stopa co i tak było dla nich czymś niezrozumiałym gdziekolwiek byśmy chcieli to robić. Już po pięciu godzinach spędzonych na posterunku przemili funkcjonariusze wsadzili nas do autobusu. Tak długo wyjaśnialiśmy, iż nie mamy pieniędzy i z tego wzgledu podróżujemy stopem, że postanowili uruchomić pulę biletową.

Cali zadowoleni siedzieliśmy w autobusie, który już po pięciu godzinach miał nas dowieźć do Quetty. Okazało się, że liczba pięć, o której mówili strażnicy prawa nie miała nic wspólnego z długością jazdy. Miała dużo wspólnego z godziną 5 rano, czyli wysiedliśmy po 13 godzinach jazdy. W Quecie czekał już na nas Sohaib, gość ktorego wczesniej odnaleźliśmy na stronie HC. Nie wspominał wcześniej, że z powodu średnich warunków mieszkaniowych zakwateruje nas w hotelu, który oczywiście opłaci. Dobroć ludzka nie zna granic!
W Quecie nareszcie znaleźliśmy czas na zasłużony wypoczynek, nie robiliśmy nic oprócz przechadzek po mieście, zapychaniu się lokalnymi potrawami, czy oglądaniu Bollywoodzkich produkcji. Podziwialiśmy bardzo odmienne twarze mieszkańców Quetty (mieszanka Afgańsko Chińsko Pakistańska). Nasz host Sohaib po skończonej pracy organizował nam alkohol na czarnym rynku alkoholowym, oprowadzał po lokalnych knajpach, w których kurzyliśmy szisze i raczyliśmy się kłebabmi. Leniwie spędzany czas zmierzał ku końcowi. Od ekipy Baszan-Miron otrzymaliśmy sygnał, iż wizy irańskie przylgnęły do stron paszportowych jak prosiaczki do wymion lochy! Hura!

Oznaczało to tyle, że powoli musimy zmierzać ku granicy aby poźniej wspólnie ją przekroczyć. Jako, że jesteśmy dzielni a raczej głupi i lekkomyślni ruszyliśmy w dalszą podróż autostopem. Kraina przez którą przejeżdzaliśmy była pustynią zatem podróżowanie na pace złapanego pick upa było niezwykle rozrywkowe. Na trasie znajdowało się kilka tzw. check pointów, na których stacjonowała policja. W księdzę przekraczacza danego rewiru należało wpisać swoje dane typu imię, nazwisko, numer paszportu i numer wizy. Problem polegał na tym, że paszportów nie posiadaliśmy. Ale nie bójcie się, tacy głupi nie jesteśmy. Zapamiętaliśmy te wszystkie dane! A co więcej zrobiliśmy ksero paszportów. Wpisując dane do księgi w towarzystwie policjanta, który pyta o paszport nie jest łatwe. Naszym wytłumaczniem było, to że paszporty są na pace samochodu w placakach, które nie są lekkie i ciężko by nam było je wydobyć. Łatwowierność również nie zna granic :) Machali ręką w celu oznajmnienia jedź Pan Panie.

Tak oto na pace pick upa dojechaliśmy do Dalbandin. Po raz kolejny ku naszemu zdziwieniu okazało się, że pick up był taksówką a kierowca żąda od nas 12 zł za 350 kilometrową trasę. Wariat, obłąkaniec pomyśleliśmy. Sytuacja z Sukkur powtórzyła się. Czyli schemat sprzeczka - tłum - policja - komisariat. Wszystko skończyło się jak zwykle dobrze. Po dłuższej kłótni zmęczeni podróżą zapłaciliśmy 4 zł zamiast 12 i ugoszczeni na komisariacie poszliśmy spać do jednego z pomieszczeń komisaryjnych.

Rankiem ustawiliśmy się znów jak bułgarskie miłośniczki samochodów ciężarowych i ryszyliśmy ku przygodzie. Wspomnieć tu musimy jak działa autostop w Pakistanie. Stanie przy drodze i machanie kończyną wzmaga tak wielką ciekawość wśród miejscowych, że koniecznie muszą podejść, pogadać tudzież pogapić się. Nie brakuje dobrych rad, głównie typu "nic, nie złąpiecie; nikt się nie zatrzyma; załóż się, że nikt się nie zatrzyma". Na szczęście zawsze byli w błędzie - cali i na czas dotarliśmy do granicy naszych możliwości, gdyż dalej bez paszportów nie mogliśmy kontynuować naszej włóczęgi. Byłą to granica pakistańsko-irańska. W palącym słońcu oczekiwaliśmy Baszana i Mirona.Są! Ceremonia powitalna miała charakter serdeczny!

Czas rozłąki, pustynia, pola, łąki... foty

2008-11-21T05:35:00.000-08:00

czarna plaza w Karachi

kamienna plaża wie, ze nigdy nie dorówna w twardości mięśniom Sebaki

niespodziewane spotkanie pakistańskiego autobusu podmiejskie z podróżnikami wielce zdziwionymi

Mucha niby krucha...

pilotażowe mieszkanie

autostop, prędkość maksymalna 40 km/h

Ahmeda brat, Ahmed, Mucha, Pie3k ot takie grono przyjaciół

szkoła i dzieci również

szkoła dzieciom nie równa, dzieci nieco niższe

wyciągamy tabliczki! kartkoweczka! czy jakos tak

zarty dzieci sie trzymaja

dzieci w kratke

coś na zasadzie niebieskiego kapturka

bez wąsa ani rusz!

obchody ku czci Benazir Bhutto

peace

sytuacja nie wymagająca komantarza

orzech by night

okolice Quety

kurzenie sziszy w okolicach piwnicy

"nic nie złapiecie!"

posterunek w formie namiotu

przerwa w podróży pick upem jest zawsze wydarzeniem, na które warto zwrócić uwagę

trasa łazienkowska

niby żuk a jednak gnojarz

sytuacja, w której nic nie jedzie i nic się nie dzieje, tak jakby jej wcale nie było, nie wiem po co to zdjęcie

Pakistan pustynna burza (nie śnieżna)

2008-11-21T05:07:00.000-08:00

Minęło 215 dni i nocy odkąd nasze zwinne palce zetknęły się po raz ostatni z klawiaturami, aby wprowadzić was w niesamowity świat przygód następców Indiany Jonesa. Nie było nas przy komputerach, gdyż byliśmy w innych miejscach. Z naszego punktu widzenia nie jesteśmy już w Azji, ale kontynent ten pozostał w naszych sercach.

Kolejna wizyta, w Rawalpindi/Islamabadzie, upłynęła pod znakiem załatwienia spraw urzędowych (przedłużenie wizy pakistańskiej). W związku z tym, że biurokracja pakistańska przypomina tą polską z lat naszego dzieciństwa i wbicie jednej pieczątki zajmuje miejscowym urzędnikom tydzień, postanowiliśmy opuścić nielubianą stolice i udać się na południe w tereny pustynne.
Na kolejowym szlaku, czas leciał jak to w pociągu, recytowaliśmy wiersze, malowaliśmy obrazy, śpiewaliśmy bogobojne pieśni, trzymając się za ręce prowadziliśmy naukowe dysputy, aż nasze światłe umysły odpłynęły powoli w otchłań sennych marzeń. Nasze kolejowe katharsis nie doprowadziło nas niestety do nirwany, lecz do Bahawalpur, gdzie wysiedliśmy.
Był piękny marcowy ranek. Zaspani mieszkańcy przechadzali się pomiędzy stoiskami z aromatycznymi owocami, osiołki leniwie przeżuwały karmę dla osiołków, a słońce waliło jak ja pierdole.
Po krótkiej aczkolwiek męczącej penetracji miasta postanowiliśmy dalszą podróż ku pustyni odłożyć na później. Pobyt w miejscowości nie odznaczyłby się niczym szczególnym, gdyby nie to, że przeżyliśmy tam chwile umiarkowanej grozy... Natkneliśmy sie na burze piaskową, która dopadła nas całkiem nieoczekiwanie. W naszych oczach i innych zakątkach ciała gromadził się kurz, pył i piasek prosto z pustyni. TAK, TAK!!!! Dobrze myślicie - ona dotarła do nas pierwsza! ukazując swą potęge i piaskową moc! Szczęście w nieszczęściu, że hotelowe łazienki wyposażone były w zbawienny NATRYSK! Poza przygodą burzową objadaliśmy się tradycyjnie mandarynkami, podziwialiśmy stada biegających po ulicach osłów, natomiast noc poświeciliśmy na hazardowe gry karciane, gdzie stawką były cytrusy. Z Bahawalpur koleją szynową podążyliśmy do Ahmadpur (miasteczko jakich wiele w Pakistanie, lecz turystów niewielu). Mieszkańcy byli nieco zaskoczeni naszą obecnością. Gdziekolwiek sie ruszaliśmy zawsze towarzyszyła nam grupka ok 20stu osób, która nie odpuszczała nas na krok. Jeden z naszych nowych przyjaciół zaprowadził nas do kafejki internetowej. Nie była to zwykła kafejka. Były tam trudności z dostępem do internetu, w pomieszczeniu grała głośna muzyka, a w ciasnych kabinach pakistańska młodzież z zaciekawieniem oglądała filmy o dość wyraźnym zabarwieniu pornograficznym. Na ekranach komputerów ku naszemu zaskoczeniu pojawiła się pewna niemiecka produkcja, gdzie u boku aktorów rolę odgrywały osły i psy. Było to kino dla naprawdę wąskiego grona publiczności. Oburzeni czym prędzej po godzinie opuściliśmy lokal. Dnia następnego wyruszyliśmy niewielkim pick-upem wraz kilkudziesięcioma osobami i ogromną beczką benzyny w stronę pustyni właściwej.Dojechaliśmy do niewielkiego Derawar, osady położonej wokół zabytkowego fortu. Mieliśmy ogromne szczęście ponieważ trafiliśmy na doroczny festiwal. Należy podkreślić fakt, że w tym miejscu przez resztę roku absolutnie nic się nie dzieje. Naszym przewodnikiem był spotkany przypadkowo fotograf Bilal (jak się później okazało jeden z organizatorów imprezy). Wszystko zaczęło sie od wyścigów wielbłądów, ustawiliśmy się wraz z tłumem gapiów na mecie wyścigu. Wielkie toczące piane z pyska dromadery oraz ich właściciele - bohaterscy jeźdźcy zrobili na nas niesamowite wrażenie. Zwycięzcą był wielbłąd o imieniu جمهوری اسلامی ايران z jeźdźcem العراق synem bohatera licznych legend pana الإمارات العربيّة المتّحدة . Kolejną atrakcją był pokaz tańca wielbłądziego. Kiedy nastała ciemność rozpoczęła się część muzyczna festiwalu. Na scenie pojawiali sie kolejni artyści, widownia liczyła kilka tysięcy osób. Jako goście z dalekiej Polski traktowani byliśmy honorowo, posadzona nas w loży honorowej wraz z vipami. Wielokrotnie byliśmy pozdrawiani ze sceny, a następnie po długiej namowie zatańczyliśmy przed tłumem wiwatującym na naszą cześć. Noc spędziliśmy obok tradycyjnej glinianej chatki, na łóżkach pod gwiazdami, planetami, kometami i innymi ciałami gastralnymi. Pogoda jak to na pustyni +50 stopni w cieniu, dość ciepło znaczy się...wilgotność raczej niska - wysychały nam oczy oraz wszystkie płyny ustrojowe. Było tak sucho, że gdy w ramach eksperymentu wylaliśmy na pustynie litr wody to następnego dnia nie było już po niej śladu (zupełnie jakby wyschła albo gdzieś wsiąkła!). Rankiem przewodnik Bilal zaprowadził nas na start wyścigu pojazdów zwanych motocyklami. Udzieliliśmy kolejnego wywiadu w TV, po czym terenową Toyotą przejechaliśmy się podziwiając okolice. To była nasza ostatnia pustynna aktywność. Pełni wrażeń i piasku wróciliśmy do Ahmadpur.

Wieczorem nadeszła wiekopomna chwila. Nie pisaliśmy o tym wcześniej - jeszcze w zimnych górach Karakorum doszło do najwżniejszego losowania podczas naszej wyprawy. Gra w marynarza wyłoniła dwóch śmiałków (M.Mucha ze wzgl. na odmienną budowę narządów płciowych nie brała udziału w losowaniu), którzy mieli ekstra misje do wykonania, nawiasem mówiąc chodziło o odebranie wizy irańskiej w "uroczym" Islamabadzie. Nieszczęście dopisało Baszanowi i Mironowi. Planowo chłopcy sprawę mieli załatwić w ciągu dwóch może trzech dni. Stało się jednak inaczej "akcja wiza" trwała ponad tydzień. Dla Baszana i Mirka nie były to najciekawsze dni wyprawy. Reszta grupy w postaci Mucha, Pietrzyk, Sebaka czas spędziła w nieco ciekawszych okolicznościach. O losach obu grup w stanie rozłąki napiszemy w osobnych postach.

Foty pustynna burza

2008-11-20T09:16:00.000-08:00

Fort Derawar

domek z gliny - w dzień daje odrobinę wytchnienia od spiekoty, po zachodzie słońca nagrzane ściany chronią przed chłodem pustynnej nocy

w niektórych chatach jest tak ciasno, że dzieci wystają przez okna

ku mecie

wielbłądy potrafią osiągnąć prędkość 65km/h

"tatuaże" na pysku to misternie przystrzyżona sierść, delikatna pianka w kącikach ust to oznaka zmęczenia

zwycieżcy

taki wielbłąd, że Mucha siada

Pan Andrzej ze swoim dzielnym dromaderem

sie ma osła, sie ma magnetofon stereo, sie ma akumulator, sie jedzie na imprezę

część muzyczna

na widowni przeważali panowie

hemafrodyta w wirze tanecznych uniesień

start motocyklowego wyścigu pustynnego

przezorni rajdowcy chronią mózgoczaszki chustami

może kolejne mistrzostwa autostopowe Gdańsk - Ahmedpur?

w pakistańskiej TV byliśmy trzy razy

samochód terenowy w terenie

Pie3k na stopa - po chwili zjechali z asfaltu i śmigali 120km/h po piaseczku :)

pickup 30sto osobowy

"chcesz podobać się kobitom - twardy dla nich bądź jak beton, zapuść wąsy, z tyłu grzywę, kwiata kup! poczęstuj piwem!"

Pakistan!!! - Zindabar!!!

2008-03-25T11:00:00.002-07:00

O Pakistanie kraza rozne opinie. Jedna gloszona, przez osoby, ktore kraj ten znaja jedynie z mediow i wizyte tu uwazaja za niebezpieczna i ryzykowna, oraz osoby, ktore Pakistan zwiedzily a panstwo to uwazaja za najciekawsze i najbardziej goscinne, w ktorym kiedykolwiek byli. Jest jeszcze trzecia grupa, o ktorej tu nie wspomnimy... :) My jak zwykle nastawilismy sie pozytywnie i juz od samego przekroczenia granicy bylismy w tym nastawieniu utwierdzani. Pierwsza napotkana atrakcja byla ceremonia zamkniecia granicy pomiedzy dwoma zwasnionymi krajami. Aby obejrzec spektakl zasiedlismy z kilkusetosobowa grupa pakistanczykow na trybunie, po stronie indyjskiej zebralo sie kilka tysiecy gapiow. Proces zamkniecia granicy wyglada bardzo komicznie. Najpierw dwoch wodzirejow z flagami biega przed trybuna rozgrzewajac publicznosc okrzykami "Pakistan zindabar!!!" ("niech zyje Pakistan"). Z obu stron granicy rozbrzmiewa miejscowa muzyka, jedni probuja zagluszyc drugich. Po kilkunastu minutach i odegraniu hymnow do akcji wkraczaja zolnierze. Poruszaja sie niczym w skeczu Monty Pythona "Ministerstwo dziwnych krokow". Przybierajac wrogie postawy spogladaja z nienawiscia na swoich odpowiednikow zza granicy. Punktem kuluminacyjnym jest opuszczenie flag i zamkniecie bram, wszystko to w atmosferze meczu pilkarskiego.

Po zakonczeniu spektaklu udzielilismy wywiadu pakistanskiej telewizji AAG (jesli ktos posiada dekoder i magnetowid video prosimy o nagranie i podeslanie kasety). Juz po kilku godzinach w Pakistanie znalezlismy sie w policyjnym radiowozie. Niczego nie przeskrobalismy - policjanci podrzucili nas na przystanek autobusowy i kupili bilety do Lahore. Bylo to zwiastunem nadciagajacej fali pomocy, serdecznosci i goscinnosci ze strony pakistanskiego narodu dla piatki polskich tulaczy. W samym Lahore najwieksze wrazenie wywarl na nas Bahadshai Mosque (Czerwony Meczet) ze znakomita akustyka i piekna architektura. Mironowi nie bylo dane zwiedzac miasta, dopadla go "zemsta Montezumy" choroba, ktora objawia sie dwuwymiarowym stolcem oddawanym mimowolnie i nazbyt czesto.

Jadac do Islamabadu poznalismy grupe sympatycznych pakistanczykow. Jeden z nich podarowal nam miejscowa karte telefoniczna SIM. Dawca karty okazal sie dosc uciazliwy i wylewny. Dzwonil co dziesiec minut z pytaniem co robimy, jak sie mamy i gdzie jestesmy, pisal smsy ze nas kocha i teskni bardzo. Prosil bysmy nigdy o nim nie zapomnieli. Naszym glownym celem w Islamabadzie, bylo wyrobienie wizy do Iranu, jednak przy okazji postanowilismy cos pozwiedzac. Po nieudanych poszukiwaniach starowki (Islamabad ma tylko 60 lat). Udalismy sie do najwiekszego na swiecie Meczet Krola Fajsala. Meczet moze i najwiekszy (miesci 100000 wiernych), lecz z pewnoscia nie najladniejszy.

Ze stolicy udalismy sie na polnoc w gory Karakorum. Przypomniec nalezy, ze sa to drugie po Himalajach gory swiata, ze slynnym Nanga Parbat i jeszcze slynniejszym K2 (8611m). Od razu przyznamy sie, ze na zaden z osmiotysiecznikow nie weszlismy ze wzgledu na brak odpowiedniej ilosci kanapek, termosu z ciepla herbata i kaleson. Po 18sto godzinnej podrozy autobusem dotarlismy do malowniczego Gilgitu. Juz pierwszego dnia poznalismy bardzo milego pana Mahmeda, ktory najpierw zaprosil nas na herbate, nastepnie zawiozl do swojej rodzimej wioski Sakwar. Nasz nowo poznany przyjaciel przedstawil nas wszystkim z wioski i zaprosil na ciorbe czyli miejscowy rosol. Nastepnego dnia wybralismy sie z naszym nowym kolega w gory. Wycieczka byla bardzo ciekawa - zaobserwowalismy piec lawin snieznych i wywolalismy kilkanascie skalnych. Po powrocie z gor zostalismy zaproszeni do domu Mahmeta na obiad, skosztowalismy tradycyjnych potraw pakistanskich oraz herbaty z mlekiem i dodatkiem soli. My sami poczestowalismy go topionym serkiem i zachecilismy do wypicia herbaty w stylu europejskim. Zarowno jedno jak i drugie wywolalo wstret na jego twarzy. Na scianie goscinnego pokoju wisial pluszowy sw. Mikolaj. Postanowilismy wytlumaczyc znaczenie maskotki naszemu muzulmanskiemu druhowi. Kiedy wskazujac na pluszaka wyjasnialismy, ze w grudniu przynosi on prezenty i kladzie je pod iglastymi drzewami znajdujacymi sie w naszych domach, nasz gospodarz spojrzal na nas jak na kretynow opowiadajacych dyrdymaly. Rano zostalismy odwiezieni do Gilgitu, skad udalismy sie do Passu. Zamieszkalismy tam w hotelu polozonym na wysokosci 2450m n.p.m. Stesknieni za polska kuchnia przygotowalismy sobie pyszny obiad. Dla rzadnych kulinarnych wrazen podajemy przepis na "Karakorum Passu extra diner":

porcja dla 5-ciu osob

skladniki:

ziemniaki 2,5kg

jaja kurze szt. 16

cebula ogrodowa zwykla 1kg

maslo jacze 250gr

sol i pieprz

sposob przygotowania:

ziemniaki obrac i wrzucic do osolonej uprzednio wody, gotowac w szybkowarze 10 min., cebule obrac pokroic w talary i wrzucic na rozgrzany tluszcz jaczy, woda polewac co by nie przywarlo a kolor zlocisty mialo, pozbawione skorup jaja wrzucic na patelke (UWAGA nie mieszac),trzymac jajka do momentu zciecia sie bialek, osolic i dopieprzyc do smaku, ziemniaki odcedzic, cebule i jajka zdjac z patelni, podawac na wczesniej umytych i wyparzonych talerzach plaskich

czas przygotowania 20-25min

koszt 180 rupii pakistanskich

smacznego

Jednak naszym celem nie bylo przyzadzanie potraw tylko zetkniecie sie jezyk w jezor z lodowcem "Passu". Lodowie okazal sie piekny, lecz bardzo surowy i niegoscinny, osuwajacy sie pod nogami material morenowy, spadajace bryly lodu, pedzace wody roztopowe i inne niebezpieczenstwa skomplikowaly nasza lodowa eskapade, czyniac ja jednak bardzo pouczajaca. Kolejnego dnia czerwona oldshoolowa toyota land cruiser zawiozla nas do Karimabadu. Miasteczka znajdujacego sie na pograniczu chinsko-afgansko-pakistanskim. Odwiedzilismy tu pobliskie wioski, osmiuset letni fort Baltit, oraz lodowiec Ultar. Niepodejmujemy sie proby opisania widokow i wrazen gdyz slow by nam zabraklo. Zauwazylismy spore roznice miedzy najbardziej na polnoc wysunietymi rejonami Pakistanu, a reszta kraju. Podejscie do Islamu jest tutaj duzo bardziej liberalne, o wiele czesciej mozna spotkac kobiete na ulicy, zobaczyc jej twarz, a czasem nawet porozmawiac. Udalo nam sie tutaj zasmakowac lokalnie wyrabianego wina, co w pozostalej czesci kraju byloby malo prawdopodobne.

Swieta Wielkanocne spedzilismy w Dassu (nie mylic z Passu do cholery) polozonym nad Indusem. Wiosenna aura sprzyjala swiatecznemu nastrojowi. Wielkanocny poranek podobnie jak w milionach polskich domow zasiedlismy do swiatecznego sniadania. Stol wrecz uginal sie od jaj na twardo i na miekko, kabanosow zabranych w grudniu z Polski (dzieki Pinia), swiezych pomidorow, wiosennego szczypiorku, babeczek prawie wielkanocnych, prawie chleba (chapatti), dwoch rurek z kremem, 3 jablek, ciasteczek orzechowych i garsci cukierkow kokosowych. Prawdziwym przysmakiem okazalo sie smazone na glebokim oleju zageszczone mleko o dzwiecznej nazwie "Jellybeans" (zgaga murowana). Reszte swiatecznego popoludnia spedzilismy grajac w karty na hotelowym dachu. Wieczorem korzystajac z zaproszenia geologow z Uniwersytetu w Lahore udalismy sie w rejon ich badan. Naukowcy przedstawili nam przebieg prac prowadzonych w celu zlokalizowania miejsca pod budowe tam (odstrzaly skal, odwierty w dnie rzeki, instalacja aparatury do pomiarow ruchow sejsmicznych).

Ze wzgledu na przedluzajacy sie czas oczekiwania na wize iranska zmuszeni bylismy przedluzyc wize pakistanska. W tym celu w lany poniedzialek udalismy sie do lokalnego biura imigracyjnego. Pomimo wczesniejszych zapewnien, iz kazde takie biuro zalatwi sprawe od reki okazalo sie, ze jest inaczej. Biuro w Dassu nie posiadalo sily sprawczej, a zaaferowany sprawa urzednik postanowil nam pomoc. Nasz problem przedstawil komendantowi miejscowej policji, ktory nakazal udac sie nam do stolicy. Podroz nie byla by niczym nadzwyczajnym gdyby nie fakt, ze odbyla sie pod eskorta uzbrojonych w karabiny policjantow. 450km dzielacych nas od Islamabadu pokonalismy 13-stoma policyjnymi pickupami (Toyoty Hillux). Przemieszczalismy sie od komendy do komendy, gdzie przesiadalismy sie do kolejnych radiowozow. Podroz umilaly nam policyjne sygnaly swietlno-dzwiekowe. Po dwunastu godzinach w towarzystwie uzbrojonych po zeby strozow prawa osiagnelismy cel. Zmeczeni i nie do konca rozumiejacy cale zamieszanie udalismy sie do hotelu.

Foty - Pakistan

2008-03-25T11:00:00.001-07:00

granica Pakistansko Indyjska - wodzireje

Ministerstwo dziwnych krokow

Lahore - meczet

normalna ciezarowka

czerwony kapturek

Sakwar - dzieci

Sakwar ten sam dzieci inne

Baszan i zwierz

jednoosobowa rada starcow

dzieci niczym z szopki wielkanocnej

Gilgit - okolice

Gory i chlop ((w rogu) lewym dolnym)

chlopczyk z zabawka (nie z Pewexu)

lawina skalna

zakurzona dziewczynka bez zapalek

Na perskim dywanie w pakistanskiej chacie przy slonej herbacie

sadzone wedlug przepisu

Passu - daleko do lasu

Passu - lodowiec i my przed nim

Na morenie

Passu

oldschoolowa Toyota na Karakorum Highway

Karimabad - dziewcznki ida po wode bo woda to zrodlo zycia i do herbaty tez sie przyda. O Wodo Ty nasza zyciodajna silo!!! Dziekujemy Ci z goracego serca, ze jestes przy nas zawsze wtedy kiedy Cie potrzeba. Bez Ciebie by nie bylo nas, ani zycia na Ziemi (roslin, zwierzat i grzybow). O Ziemio...

Przyklad prymitywnej zabawy dzieciecej wsrod gorskich kniejow

kwitnace drzewa rodzynkowe zapowiadaja obfite zbiory bakalii i czekolady

Zdjecie to zostalo wykonane dzieki uprzejmosci slonca i ksiezyca w pelni - dzieki wam ciala astralne!!!

dwie osoby i osobliwy krajobraz

lodowiec Ultar

sciezynka na lodowiec

Karakorum Highway

ciezarowka

bardzo ladna fotografia barwna

Wielkanocne sniadanie, przy uginajacym sie od jadla stole

z ekipa naukowcow

...powiedzcie sami czy te buzie nie sa piekne?

T.I.R

jeden z 13. radiowozow

nasza eskorta

u szewca

Indie - ostatnie starcie

2008-03-25T10:57:00.000-07:00

Nasze ostatnie dni spedzone w Indiach wykorzystalismy dosc nietypowo - zatrudnilismy sie na plantacji bawelny i polowalismy na niedzwiedzie (zart), tak naprawde zalatwialismy wizy do Pakistanu. Okazalo sie to nie lada wyzwaniem. Zanim otrzymalismy wizy, zmuszeni bylismy odwiedzic ambasade polska, kilkakrotnie pakistanska, stanowisko maszynopisarza, ktory wypelnil nasze wnioski oraz stoisko specjalisty poslugojacego sie niezwykle wprawnie zszywaczami do papieru (zszywka szt.1=5rupii indyjskich).

Czas oczekiwania na wize urozmaicilismy sobie wycieczka do Agry, gdzie znajduje sie slynne Taj-Mahal. Nasza wizyte w tym pelnym niczego miescie zaczelismy od sniadania, ktore nie okazalo sie strzalem w 10 i zostalo zwrocone roznymi kanalami (gornym i dolnym). Samo Taj-Mahal wyglada jak na pocztowkach, bo pocztowki to fotografie, ktore wiernie oddaja rzeczywistosc.

Po powrocie do Delhi po raz kolejny udalismy sie do ambasady Pakistanu, gdzie na godzine przed odjazdem pociagu odebralismy nasze upragnione wizy. Pociag zawizl nas do amritsar, swietego miasta sikhow, ktorych religia wywodzi sie z polaczenia hinduizmu i islamu. Istnieje piec, symboli ktore cechuja kazdego sikha - nieobcinanie wlosow, noszenie turbanow, metalowa obrecz na rece, brak bielizny oraz symboliczny sztylet u pasa. Wszystko to sprawia, ze wyznawcy sikhizmu wygladaja jak z basni 1000 i jednej nocy, a my kiedy zamieszkalismy w ich zlotej swiatyni poczulismy sie jak w jednej z tych bajek. Nocleg jak i strawa w tym magicznym miejscu sa darmowe. Po swiatyni przechadzaja sie brodaci pielgrzymi i niebrodate pielgrzymki. Amritsar byl ostatnim miejscem na naszym indyjskim szlaku - stamtad udalismy sie ku granicy by zaczac pakistanska przygode.

Foty - Indie 3

2008-03-25T10:55:00.000-07:00

Taj Mahal

marmurowy Baszan

turban turbanowi nie rowny

sniadanko w Zlotej Swiatyni

pielgrzym

w sercu sikhijskiego swiata

Dalszy ciag innej beczki

2008-03-07T09:51:00.000-08:00

Chyba nadszedl juz czas, aby poinformowac Was (szanownych czytelnikow naszego bloga) o czyms bardzo waznym. Po dlugich rozmowach oraz wielu godzinach rozmyslen doszlismy do wniosku, ze dojrzelismy do tej decyzji; a Wy jestescie gotowi na przyjecie tej wiadomosci…a wiec krotko mowiac i nie owijajac w bawelne, z herbacianych pol udalismy sie do Gokarny.

Wiemy, ze ta informacja mogla zszokowac wielu z naszych wielbicieli, a w niektorych przypadkach powodowac torsje , dlatego z gory przepraszamy za nasze kontrowersyjne decyjze.

W chwili gdy dotarlismy do Gokarny okazalo sie, ze faktycznie tam jestesmy. Postanowilismy zakwaterowac sie na plazy o wdziecznej nazwie dawnego, znanego niektorym, sopoockiego klubu “Paradise”. Nasza rajska plaza okazala sie bardzo kameralna i dosc niedostepna. Dotrzec tam mozna jedynie lodzia lub waska sciezka wijaca sie po skalistych zboczach. Na miejscu znajduja sie trzy bambusowe knajpki i kilkanascie chat skleconych z palmowych lisci (w jednej z nich zamieszkalismy). Jeszcze pod koniec ubieglego wieku plaza byla calkowicie dziewicza. Czas w tym urokliwym zakatku spedzilismy zazywajac kapieli slonecznych i morskich, plywajac na sasiednie plaze, patrzac w gwiazdy oraz rozmawiajac z nielicznymi turystami, ktorym udalo sie tam dotrzec.

Po trzech dniach nierobstwa wyruszylismy do swietego miejsca o nazwie Hampi. Podrozowalismy 12 godzin m.in. lodzia, dzipem, autobusem, taksowka i pociagiem. Przed 12 w nocy zawitalismy do uspionego Hampi. Zamieszkalismy u milego pana na dachu, skad rano ukazal nam sie niesamowity widok na 15-wieczne budynki sakralne. Pol dnia podziwialismy swiatynie oraz niesamowity ksiezycowy krajobraz. Druga polowe dnia postaniwilismy spedzic w siodle. Wypozyczylismy wiec rowery w miejscowej wypozyczalni rowerow. Forsownie zapowiadajaca sie wycieczke postanowilismy rozpoczac od maksymalnego nagromadzenia energii. Zatrzymalismy sie wiec w przydroznej knajpce “Waterfalls”. Atmosfera tego miejsca okazala sie na tyle sprzyjajaca, ze zabawilismy tam do wieczora. Tuz po zachodzie slonca oddalismy rowery, ktore tego dnia przebyly okolo 3 km. Wieczor rowniez podporzadkowalismy trybowi dnia – posiadowka w niezwykle rozleniwiajacej knajpie, wsrod poduszek i smakowitych koktajli. Naszym i jednoczesnie jedynym kelnerem byl pan o szatanskiej urodzie. Mocnym akcentem wpisalo sie tego wieczoru hinduskie wesele, ktorego odglosy wywabily nas z lokalu. Arcygibcy tancerze poruszajacy sie w rytm wybijany przez orkiestre przyprawili niektorych o brzuchobole. Po pelnym wrazen dniu wrocilismy do naszej darmowej kwatery na dachu – po raz kolejny naszym sufitem byly planety, gwiazdy i galaktyki (niezmiezona jest glebia kosmosu…).

Caly kolejny dzien postanowilismy maksymalnie wykorzystac na podziwianie okolicznych cudow przyrody i architektury. Kolejno:

- Obserwacja wschodu slonca z polozonej na szczycie gory swiatyni,
- Przechadzka nad wodospad, ktorego zokalizacja przyprawiala o zawrot glowy – krajobraz zywcem z ksiezyca.
- Przejazdzka motoriksza z przystankami na podziwianie. Podziwiane byly ruiny jak i calosci po starozytnych budowlach. Natomiast podziwiajacymy byli: Pie3k, Baszan i Sebaka. Inni, ktorych ksywy tu nie padna raczyli sie kawa (z hin. cafe).
Jedyna powtorka z dniach poprzedniego byla wizyta w knajpce obslugiwanej przez naszego zaprzyjaznionego “szatana”. Po trzech dobach spedzonych wsrod krajobrazu, ktory powraca przed snem po dzis dzien, musielismy zmierzyc sie z przeprawa nad linie brzegowa Indi (plaze Goa). Caly dzien spedzony w autobusie, pociagu oraz kolejnym autobusie odbil sie dosyc wyraznie na Baszanie... a to raczej Baszanowi sie odbijalo, tylko nieco zbyt mocno. Doszlo do zwymiotowania herbata. Baszan jeszcze nie wiedzial o tym, ze jego jedynym widokiem na Goa beda cztery sciany pokoju, a jego jedynym pozywieniem suchary i banany. Nie wiedzial tego rowniez Pie3k, ktory juz nastepnego ranka podzielil los Baszana. Zatem mieli jeszcze siebie, jednak zdolnych jedynie do blyskawicznego wyprozniania, trzesienia sie z zimna podczas upalu oraz do zrozumialego biadolenia. Na szczescie po kilku dniach meki, koledzy wrocili do siebie – wizyta u doktora Miltona przyniosla rezultaty. Diagnoza nosila znamiona zatrucia. Juz nigdy sie nie dowiemy czy jego przyczyna byl zly arbuz, lapczywie pochloniety przez pokrzywdzonych czy cos zupelnie innego, cos tak okropnego, ze nawet nie przychodzi nam do glowy.

Pozostala czesc ekipy nieco lepiej wykorzystala czas spedzony na Goa. Nie unikala wylegiwania sie na plazy, nie jadla jedynie bananow i sucharow, nie stronila od kapieli w morzu i nurkowania w idyllicznym jeziorku. Unikala jednak kontaktow z doktorem Miltonem i jego urocza, acz szalona asystentka.

Po odzyskaniu sil i opanowaniu sytuacji gastralnej przez Baszana i Pie3ka ruszylismy do Mumbaju. Wizyta w tej 17-milionowej aglomeracji byla jednodniowym przystankiem. Skoro czasu bylo niewiele postanowilismy go efektywnie wykorzystac. Nasz dzien wygladal mniej wiecej tak: spacer na bulwar, taxi pod Gate of India (Brama Indii), zakup magic balls (magiczne kulki), taxi do miejskiej pralni (5 tys. pracownikow), spacer po slumsach (niezapomniane wrazenia estetyczno-emocjonalne), taxi do lodziarni na plazy , taxi do kina (ostatni bollywoodzki hit Johaa Akbar – 3,5 h), zwiedzanie miasta z pokladu pietrowego autobusy, jazda przepelniona poza granice mozliwosci kolejka podmiejska, odjazd do Delhi. Nasz przyspieszony ped na polnoc spowodowany byl odlotem Pini ku Europie, ktora dzisiaj o wczesnych godzinach porannych opuscila kontynent azjatycki i nasza mala rodzine wraz z prawie 40-kilowym bagazem (doswiadczen). Moc pozdrowien, usciskow, buziakow i goracych ciasteczek dla Paulinki.

Indie foty 2

2008-03-07T09:50:00.000-08:00

plaza Paradise

na klifie

nasze chaty

na szlaku

poplyneli

Hampi

glaz na nas

krowa swieta

malpa swiatynna

kaplica i gorejacy krzew

poszli nie znalezli

slonce sie rodzi jasnosc nadchodzi

z rodzina najlepiej na zdjeciu

dilerka

prochy

Startrek Ostatnie Starcie

zabawa w kotlach eworsyjnych

gdyby kozka nie skakala to by w kociol nie wleciala

motyw skalno roslinny

Goa oczami Pie3ka i Baszana

relaks na Goa

Jarek Proszek - pozdrowienia

barwnik

pracz

Mumbaj slums

czym chata bogata tym biada

dziecko taty

wzbudzamy sensacje

kadr

biuro pod ambasada Pakistanu

mistrz lassi (kefir)

Indie - a teraz cos z zupelnie innej beczki

2008-02-23T09:02:00.000-08:00

Po 7 tygodniach spedzonych w Azji Poludniowo-Wschodniej udalismy sie samolotem linii Tiger Airlines do Indii. Samolot nie zostal zaatakkowany przez terrorystow, a dzieki niesamowitym umiejetnosciom pilota wyladowalismy szczesliwie. Pierwszy kontakt z indyjska ziemia mial miejsce w Cochin, w stanie Kerala, czyli w poludniowej czesci tego ogromnego kraju.
W Indiach zakochalismy sie od pierwszego wejrzenia. Roznorodnosc kolorow, zapachow i dzwiekow przyprawia o zawrot glowy. Miejscowi sa przywiazani do wlasnej kultury i nie ulegaja zachodnim wzrocom. Kobiety nosza kolorowe sari, a mezczyzni przepasaja sie tradycyjnymi longhi, dzieki czemu ich pindolki sa radosne, bo nie skrepowane zbedna w tym klimacie bielizna (co sprawdzilismy na czlonkach grupy). Hindusi dosc nietypowo przytakuja, zamiast poruszac w
gore i dol, kiwaja glowa niczym pieski-zabawki z tylnej polki Duzego Fiata. Miejscowa ludznosc bardzo chetnie pozuje do zdjec, a ich orientalna uroda sprawia, ze palec sam siega spustu migawki. A propos palca... hindusi w nietypowy sposob pozbywaja sie resztek kalowych z pomiedzy posladkow po defekacji. Do czynnosci tej przeznaczona jest lewa reka, papier toaletowy jest luksusem uzywanym glownie przez bialasow. W Indiach jada sie rekoma, a przede wszystkim prawa z nich, ktora to nie sluzy do wyzej opisanych czynnosci. Niestety kucharze pracuja oburacz. Po ulicach poruszaja sie pojazdy, z ktorych 90% niedopuszoczonoby do ruchu kolowego w Europie (np. trojkolowe ciezarowki i taksowki, furmanki ciagniete przez bawoly rogate, autobusy bez drzwi i okien itp.). Gdybysmy napisali, ze w ruchu drogowym panuje niemiecki ornung to minelibysmy sie z prawda o kilka kilometrow, popelnilibysmy grzech, a w efekcie smazylibysmy sie w ogniu piekielnym.
Indie sa kolejnym krajem, w ktorym odkrywanie kulinarnych szpecyfikow stanowi jedno z przyjemniejszych doznan. Czesto dochodzi do swoistych ekstaz smakowych. Strawa jest tania i zazwyczaj serwowana na lisciach bananowca. Dominuja potrawy wegetarnianskie, skladajace sie z roznego rodzaju nalesnikow lub ryzu i warzywnych sosow.
Cochin jak na Indie jest miastem bardzo spokojnym i przyjaznym dla turystow, dlatego tez po opuszczeniu sterylnego Singapuru nie doznalismy wiekszego szoku (mniejszy szok byl). W miescie podziwialismy pozostalosci portugalskiej i holenderskiej bytnosci, przygladalismy sie pracy rybakow, a takze zostalismy zaproszeni na szkolne przedstawienie z okazji dnia rodzica (pozdrowienia dla: Irenki i Piotrka, Tereski i Mareczka, Helenki i Andrzejka, Lili vel. Tereski, Hanki i Zdziska, Baski i Jozka). Jednego z wieczorow zostalismy zaproszeni przez autochtonow na uczte grillowa. Miron pojechal do rzeznika, swym bystrym harcerskim okiem wypatrzyl dwa kurczaki, ktore nie spodziewaly sie ze spotkaja sie z nami na grillu. Wieczor mijal na pogawedkach z "Indianami". Okazalo sie, ze jeden z nich pracowal z Polakiem - zgadnijcie jakiego slowa sie nauczyl:
a) kwiatek
b) gwiazdka
c) kurwa
Prawidlowe odpowiedzi nadsylajcie na kartkach pocztowych na adres hotelu, w ktorym aktualnie sie znajdujemy.

Ogrodowy grill zamienilismy na odbywajaca sie za plotem uliczna parade. Parada jak parada - kilkudziesieciu grajacych i tanczacych w transie bebniarzy, krecace sie stukolorowe grzybo-drzewo-parasolki, udekorowane slonie, fujarkowe orkiestry i kolesie w maskach i w czyms okraglym, na ksztalt czegos co trudno nazwac. Przez chwile poczulismy sie jak w Rio.
Kilka dni pozniej w polozonej ok. 100km na poludnie Varkali zamieszkalismy na dachu hotelu. Nasze pokoje zbudowane byly z babmusow i moskitier. Miasteczko to przyciaga turystow niepowtarzalnymi plazami wzdluz ktorych ciagna sie skaliste klify. Dla nas najwieksza atrakcja byla kapiel w kilkumetrowych falach. W wodzie poznalismy Dawida i Ale - polakow z Trojmiasta, podrozujacych po indiach motorem (przejechali juz 6000km).
Po wygrzaniu i wymoczeniu tylkow na plazy pojechalismy do Kannliyakumari, czyli miejscowosci polozonej na samym poludniu Indii. Oprocz wyjatkowej lokalizacji, orientalnej zabudowy, Swiatyni na wyspie, wielkiej statule jakiegos waznego typa, nielada atrakcja okazala sie wizyta w malym zakladzie fryzjerskim. Mistrz nozyczek nadal nowy ksztalt facjatom Baszana i Pietrzyka, a jego atletyczny kolega wymasowal reszcie ekipy lepetyny. Sebaka dal zaczesac sie na "indian style" i wygladal jak amant z bollywodzkiego filmu.
Z nowym imagem udalismy sie na polnoc do Madurai. Glowna atrakcja tego milionowego miasta jest swiatynia Sri Meenakshi, jedna z najwspanialszych w calych Indiach. Wizyta w swiatyni pozostawila po sobie niezapomniane wrazenia. Do kompleksu wchodzi sie przez jedna z 4 kilkudziesieciumetrowych wiez-bram. Wewnatrz panowal tajemniczy polmrok, unosila sie won kadzidel, a pomiedzy wiekowymi kolumnami przemieszczali sie hinduscy pielgrzymi. Swiatynia na codzien tetni zyciem, a niektore jej czesci sa dostepne tylko dla wyznawcow hindi. W pewnym miejscu stal zywy slon i blogoslawil traba pielgrzymow.
Jako, ze 21 lutego przypadaja Mironowe urodziny postanowilismy zmalesc odpowiednie miejsce na celebracje tej uroczystosci. Wybralismy Theni - miasto ktorego nie ma na zadnej z naszych map. Jesli do Theni docieraja turysci to tylko przypadkiem. Miejscowi dziwili sie po co sie tu zatrzymujemy, a niektorzy nasze pojawienie uznali za blogoslawienstwo. Impreza nie odbiegla od standardu - whisky, rum, cola. Z ciekawostek nocna przejazdka wozem
zaprzezonym w dlugorogiego bawola.
Nastepnego ranka nie bylo teleranka, ale za to byl kac, wiec pojechalismy do Munnar. Droga byla bardzo malownicza, najpierw nasz rozklekotany autobus wdarl sie na przelecz polozona na kilku tysiacach m n.p.m. (ok 2). Po czym kluczac wsrod herbacianych plantacji dojechalismy do celu. Widoki wokol Munnar zatykaja przyslowiowy dech w cyckach. Wzgorza porosniete herbacianymi krzewami kojarza sie:

Pietrzykowi - po prostu z plantacjami herbaty
Sebace - z chinskim podnozem Himalajow
Mironowi - z wyschnietym jeziorem slonym takim pomalowanym na zielono
Pinii - z Bonsai
Magdzie - z krzakami na Grotha Roweckiego 13 pierwsza klatka w ogrodku po lewej stronie
Baszanowi - z polkulami mozgowymi

W trakcie trampingu po Indiach odbylismy jeden dzien trekkingu po herbacianych wzgorzach. Klimat w Munnar jest odmienny od tego, do ktorego zdazylismy sie przyzwyczaic - jest troche chlodniej +25 w dzien +12 w nocy. Na szczescie jutro wracamy w cieplejsze rejony.

Darz Bor

z wizyta u fryzjera

autobus

Indie - foty

2008-02-23T09:01:00.001-08:00

chinskie sieci w Cochin

pomoc drogowa

dzien rodzica

popularny ambasador

ziom

fujarkowa orkiestra

oszolomienie

paradysta uliczny

za dwie odjazd

do wynajecia

Varkala plaza

prawie jak surfer

dajesz jedziesz z fala

sniadanko

pielgrzym

przystan rybacka (Kanyakumari)

na koniuszku Indii

Backwaters (z nadmiaru wrazen zapomnielismy wspomniec o pieciogodzinnym rejsie po malowniczych rozlewiskach)

"Frania"

palce lizac

landszaft

krawcowa

widok z hotelu w Madurai

w swiatyni
j.w.

typek

typiary

jubilat

przelecz
herbaciane pola nie Batumi

na herbatce

Magda z chlopakiem

trybuny

Singapur - 100 km od rownika

2008-02-15T08:04:00.000-08:00

Samo przekroczenie granicy utwierdzilo nas w przekonaniu, ze jest to miasto zakazow, za ktorych przekroczenie groza surowe grzywny. Np. za niezdeklarowanie paczki papierosow - 20 tys. zl; picie napojow i jedzenie w metrze - 1 - 2 tys. zl; jazda na rowerze w niedozwolonym miejscu - 1 tys. zl. Na terenie calego Singapuru obowiazuje zakaz zucia i posiasiadania gumy. Zycie w tym kraju jak na azje, jest bardzo drogie w zwiazku z czym nawet nie podjelismy proby znalezienia taniego noclegu. Zakwaterowalismy sie w East Coast Park nad Ciesnina Malakka gdzie spedzilismy trzy noce. McDonald byl nasza toaleta, plaza naszym lozkiem, niebosklon naszym sufitem, a grupy gimnastykow Thai - Chi naszym budzikiem. Z parku rozciagal sie widok na zatloczona setkami statkow rede singapurskiego portu.

W miescie odwiedzilismy China Town, Little India, HarbourFront, Muzeum Cywilizacji Azjatyckich oraz centrum biznesowe. Ogromna ilosc ekskluzywnych centrow handlowych, wszechobecna zielen, mili, eleganccy i kulturalni ludzie - wszystko to wywarlo na nas ogromne wrazenie. Singapur to doskonale zaprojektowana i utrzymana w czystosci biznesowa metropolia.

Na lotnisku chlopcy odetchneli z ulga, gdyz nie beda juz dluzej odchodzic od zmyslow na widok (jak rownomyslnie stwierdzili) najpiekniejszych dziewczyn w Azji Poludniowo - Wschodniej.

Foty Singapur

2008-02-15T08:03:00.000-08:00

singapurska sypialnia

parkowi sniadaniodawcy i sniadaniobiorcy

lion dance w wykonaniu smoka ku pomyslnosci handlarzy

Muzeum Cywilizacji Azjatyckich

kolejne chinatown

krawaciarze na lunchu

singapurskie centrum noca

Chinski Nowy Rok w Kuala Lumpur i Malace

2008-02-15T08:02:00.001-08:00

Do KL (Kuala Lumpur) dotarlismy tradycyjnie autostopem (miedzy innymi z marokanskim pilkarzem pierwszej ligi malezyjskiej). Zamieszkalismy w China Town, gdzie spodziewalismy sie zaobserwowac huczne obchody Chinskiego Nowego Roku. Obchody CNR dosc mocno odbiegaly od naszego wyobrazenia. Dla chinczykow sa to swieta rodzinne, ktore trwaja dwa tygodnie, dlatego swietowanie w stylu polskim nie wchodzi tu w rachube. My wbrew azjatyckim zwyczajom postanowilismy swietowac jak na prawdziwych slowian przystalo...z whisky i cola na krawezniku. Imprezowalismy w towarzystwie wspomnianych wczesniej Uli i Lukasza, a pierwszego dnia Nowego Roku dolaczyli jeszcze Piotrek z dzungli z Zuzia z Krakowa (pozdrowienia dla calej ekipy - pamietajcie o nas jak o sercu matki).
Atmosfere swiat mozna poczuc na codzien - od sklepu do sklepu biegaja kolorowe smoki, ktore swym symbolicznym tancem przynosza pomyslnosc handlarzom. Na ulicach wisza tysiace czerwonych lampionow, a chinczycy tlumnie odwiedzaja noworoczne stragany i swiatynie. Dla podroznikow jest to okres dosc klopotliwy - trudniej o miejsce w hotelu, autobusie, taksowce czy tani posilek.
Najwieksza atrakcja KL jest wieza Petronas Tower polaczona z druga identyczna wieza Petronas Tower za pomaca zawieszonego na 41 (170 m) pietrze mostu. Lacznik ow odwiedzilismy podziwiajac panorame miasta.
Wieze (451,9 m) najwieksze wrazenie robia po zmroku - rozswietlone niczym dwa miecze z Gwiezdnych Wojen. W KL odwiedzilismy rowniez ogrody nad jeziorem (Lake Gargdens), gdzie doszlo do pierwszej wyjazdowej tragedii. Na naszych oczach swego zywota dokonala japonka. Mimo proby uratowania przez Mirona klapek zszedl i pozostawion. Pietrzyk zmuszon byl boso nogo nazad do doma. Po intensywnej eksploracji KL ukojenie znalezlismy w aqua parku.
Kultura myzulmanska nakazuje kobietom zakrywanie ciala rowniez podczas kapieli, dlatego tez dwuczesciowe stroje naszych polskich kolezanek wzbudzaly zainteresowanie.

Ostatniego dnia pobytu w KL z zalem pozegnalismy naszych ziomkow i ruszylismy na poludnie kierujac sie w strone Malaki.

Przystanek Malaka - miasto wielokulturowe, z wplywami chinskimi, muzulmanskimi, portugalskimi, holenderskimi i japonskimi, ktorych slady widoczne sa w zabudowie, sztuce, religii i kuchni.

Foty Malezja cz. 2

2008-02-14T04:25:00.000-08:00

made in Malaysia

blizniacze wieze Petronas

fast food

obchody Nowego Roku w Malace

j.w.

kosmoriksze (Malaka)

flower power

babcia o nieznanym imieniu

w meczecie... (Malaka)

Malezja - mokre reczniki i ciapate nalesniki

2008-02-05T06:17:00.002-08:00

Miejscem naszego spotkania w Malezji bylo miasto Georgtown polozone na wyspie Penang (vel. Pinang).

Malezja zaskoczyla nas mieszanka kultur i ras. Obok meczetu stoi chinska swiatynia, sasiadujaca z kosciolem Najswietszej Panienki. W autobusie obok siebie siedza owiniete w chusty muzulmanki, Hinduski z bindi na czole, blade Chinki, najladniejsze z nich wszystkich Malajki oraz ich roznorodni partnerzy. Wszyscy zyja w pokoju i milosci i na szczescie dla nas rozmawiaja po angielsku.

Pierwsza noc w Malibu Guesthouse byla tak upalna, ze aby zasnac przykrywalismy sie mokrymi recznikami. Z rana wyruszylismy w miasto. Udalismy sie w godzinna podroz autobusem do slynnej Swiatyni Wezy. Na miejscu zamiast otumanionych kadzidlami wezy, wijacych sie po lichtarzu, ujrzelismy dwa niedozywione pytony w niewielkim akwarium. "Delikatnie" rozczarowani udalismy sie do kolejnej swiatyni, ktora dla odmiany zrobila duze wrazenie, przynajmniej dla mniej swiatowych Dziewczyn ;). Kolejnym punktem programu dnia byl wjazd na wzgorze Penang Hill, skad rozpozcieral sie widok na panorame miasta. Ku naszej uciesze spotkalismy tam przemila pare Polakow (od 5-ciu miesiecy w podrozy dookola swiata) oraz pare Czechow (rowniez kilka miesiecy w drodze), z ktorymi umowilismy sie na wieczorne spozycie. Szczesliwie dla Dziewczyn, srody sa tzw. Lady's Nights, co oznacza darmowe drinki w barach.
Po upojnej nocy, ktora uplynela pod znakiem "Dwoch siekier" ("Double Axe Brandy) wyruszylismy na stopa do parku narodowego Taman Negara z siedziba dyrekcji w Kuala Tahan. Poznalismy tam kolejnego Polaka - Piotrka - weterana podrozy o dosc nietypowej, egzotycznej urodzie.

Zaopatrzywszy sie w wode, chleb, konserwy rybne, krakersy i ciastka wybralismy sie na dwudniowy treking. Chcac zminimalizowac koszty wyprawy zrezygnowalismy z przewodnika, oszczedziajac tym samym okolo pol tysiaca dolarow amerykanskich.
Pelni zapalu i rzadni przygody wkroczylismy do dzungli. Nasz entuzjazm odrobine przygasl z chwila, kiedy na naszych butach, skarpetkach a docelowo na skorze pojawily sie dziesiatki krwiozerczych pijawek. Mimo niewielkich rozmiarow zyjatka te cechuja sie wielkim apetytem. Najsmaczniejszymi kaskami okazali sie Pietrzyk i Baszan (okolo piecdziesieciu ran, glownie na stopach). Ukaszenia pijawek byly tym bardziej przykre, ze zapach cienkacej krwi wabil kolejne bestie.

Po 8h hardcorowej przeprawy (3 ostatnie godziny w ulewnym deszczu) dotarlismy do miejsca noclegowni. Okazalo sie ze jest to opuszczony osrodek, ktorego czasy swietnosci minely kilka lat temu. Znalezlismy domek z duzym tarasem, na ktorym rozwiesilimy nasze hamaki. Ze wzgledu na przemoczone rzeczy oraz dwoch "krwawiacych" Pawlow, kolejny dzien poswiecilismy na suszenie ubran i lizanie ran. Po drugiej hamakowej nocy zebralismy podsuszone graty i wrocilismy lodzia do cywilizacji.

Miejsca na czulnie dzielily sie na LMy i GMy (lepsze miejsca i gorsze miejsca). Po dotarciu do celu zaloganci zasiadajacy w byli susi do polowy, a reszta GM nie byla sucha wcale. Bez chwili zwloki wyruszylismy autostopem w kierunku wschodniego wybrzeza. Celem podrozy byl zaciszny Cherating, w ktorym znajduja sie ponoc jedne z najpiekniejszych plaz w Malezji. Spotkac tam mozna wielu serferow oraz wstretnego kraba, ktory zaatakowal jeden z mniejszych piniowych palcow u nogi (aua!).

Jutro o poranku udajemy sie stopem do KL (Kuala Lumpur), gdzie umowieni jestesmy z naszymi zaprzyjaznionymi podroznikami (Ula+Lukasz i Piotrek), aby wspolnie powitac Chinski Nowy Rok.

Malezja foty

2008-02-05T06:17:00.001-08:00

motyw

przystan w Taman Negara

korzonki

Rambo John (Misja Malezja)

Pensjonat pod Dzungla

pijawkowy rekordzista

autostop autostop wsiadaj bracie dalej hop! tamtaramtam

guest house w Cherating

Tajlandia - riki tiki tropiki

2008-02-05T06:15:00.000-08:00

Pobyt w Tajlandii zaczelismy w stolicy (Bangkok). Trzeba przyznac, ze jest to miasto rozrywkowe i rozlegle (kilkanascie milionow mieszkancow). Po ulicach pedzi tysiace pickupow, kolorowych taksowek i trzykolowych tuk-tukow (motorikszy).

Zamieszkalismy na Khao San Road - najbardziej gwarnej i turystycznej ulicy miasta. W dzien przelewa sie nia rzeka turystow z calego swiata; kupic tu mozna wszystko, poczawszy od drewnianych zab, przez koszulki z podobiznami tunczykow, spiacych pum, Jimich Hendrixow, Jezusow i in., po prawa jazdy, legitymacje czy karty kredytowe. Wieczorem do kolorowego tlumu dolaczaja miejscowe pienkosci, ktore czasami okazuja sie nie byc do konca kobietami (tutaj rada: jesli piekna Tajka ma glos Twojego sasiada, dlonie wieksze niz Ty, proponuje Ci seks po 8 sekundach rozmowy, mozesz byc pewny, ze trafiles na Lady Boya). Tak wiec, potencjalny Wizytatorze Bangkoku miej sie na bacznosci - licho nie spi. Na szczescie istnieja inne rozrywki. Do jednej z naszych ulubionych nalezalo przesiadywanie na krawezniku Khao San i przygladanie sie tlumowi dziwolagow (ludzi hamakow, zabobabom z gor, sprzedawcow gigantycznych zapalniczek itp.).

Jednego wieczoru, kiedy nie mielismy ochoty ogladac kobiet strzelajacych pileczkami ping-pongowymi (bez uzycia rak - Ping Pong Show), kupowac kolejnej drewnianej zaby ani jechac nigdzie motoriksza (Tuk-Tuk), postanowilismy zakomunikowac o tym bangkockiemu polswiatku kupieckiemu, tworzac na kartkach stosowne apele ("NO FROGS", "NO TUK-TUK", "NO PING PONG SHOW"). W ten sposob sami stalismy sie uliczna atrakcja, pozujac do dziesiatek zdjec i kilku filmow. Z naszymi nowymi fanami dzielilismy sie wrazeniami z podrozy.
W przerwach miedzy imprezami przemierzalismy rozgrzane ulice tajskiej stolicy, zwidzajac swiatynie i smakujac lokalnej kuchni.

Po dwoch burzliwych (a wcale nie padalo!) dniach w sercu Tajlandii zapragnelismy kilku dni spokoju, wiec wybralismy sie na jedna z tropikalnych wysp. Wybralismy najmniej komercyjna - Ko Pha Ngan. Do promu kursujacego na wyspe dotarlismy pociagiem sypialnym. Podczas rejsu czas umilalismy sobie kapiela sloneczna. Dla dziewczyn tropikalne slonce okazalo sie zbyt tropikalne - po dwoch godzinach wygladaly jak dziwolagi ze Startreka.

Na wyspie zamieszkalismy w bungalowach polozonych na zlozej plazy, na brzegu turkusowego oceanu, wsrod kokosowych palm. Ko Pha Ngan ma 168 km2. Teren jest bardzo urozmaicony: wzrod wzgorz i klifow porosnietych bujna roslinnoscia kryja sie rajskie plaze. Woda w morzu, jak na styczen, jest dosyc ciepla od 25 do 30C.

Drugiego dnia pobytu rozpoczelismy penetracje (wyspy). W tym celu wypozyczylismy skutery ladowe (Madzi "Pierwszy Raz" na jednosladzie z silnikiem - gratulujemy!!!). Na naszych mechanicznych rumakach przemierzylismy wyspe wzdluz i wszerz, a nawet w poprzek, docierajac do najciekawszych plaz. Aby dotrzec do najpiekniejszej z nich musielismy pozostawic nasze motorbajki i przemierzyc dzungle. Tradycyjnie nieprzygotowani (w japonkach i bez wody) zaglebilismy sie w dzikie ostepy dzungli. Po godzinie wsrod lian, wielkich paproci, palm, kiedy myslelismy, ze cel jest w zasiegu reki, spotkalismy trojke turystow. Po krotkiej rozmowie okazalo sie, ze ida juz dwie godziny z plazy do ktorej zmierzalismy. Zalamani wizja dalszej drogi do przebycia zaproponowalismy im, aby wzieli kluczyki do naszych motorbajkow, a my po dotarciu do plazy zapakujemy sie do ich jeepa. Po morderczej przeprawie Butelkowym Szlakiem wkoncu dotarlismy do "Butelkowej Plazy", gdzie spedzilismy kilka niezapomnianych godzin oddajac sie kapielom w dwumetrowych falach (z ciekawostek: doszlo do zobaczenia rozowej meduzy o srednicy duzej pizzy - 50cm). Kiedy zaczelo sie sciemniac wpakowalismy sie do samochodu terenowego marki Suzuki i wraz z kolega Grekiem wydostalismy sie z dziczy. Droga nie nalezala do najlatwiejszych (byla jedna z najtrudniejszych).
Na wypie spedzilismy jeszcze jeden leniwy dzien nurkujac z maska i rurka i podziwiajac oceanicze dno.

Kolejnym celem podrozy byla Malezja, do ktorej postanowilismy dostac sie okazja, czyli tzw. autostopem (z ang. Hitchhiking, z taj. rotbo). Instytucja autostopu w Tajlandii funkcjonuje wysmienicie; w zasadzie to najlepiej z krajow, ktore dotychczas odwiedzilismy. Autostopowaniu w Tajlandii sprzyja ogromna ilosc pikapow, ktorych odkryta paka nadaje sie wrecz idealnie do podrozowania. Na noc zaprosil nas tajski wykladowca akademicki, ktory odstapil nam swoj pokoj i lozko oraz ugoscil nas jak najblizsza rodzine. Nastepnego ranka wywiozl nas za pomoca sasiada na wylotowke, skad bez najmniejszego problemu dotarlismy do granicy malezyjskiej.
Tajlandie opuscilismy z zalem... Tamtejsze dziewczyny naleza do najpiekniejszych na swiecie, ludzie sa usmiechnieci i otwarci, jedzenie wysmienite, plaze najbardziej rajskie, a autostop prostszy niz mozna sobie wyobrazic.

Tajlandia foty

2008-02-05T06:14:00.000-08:00

Pie3k w pociagu

Khao San komunikaty do polswiatka kupieckiego

Rada Rejsu

King of the Bongo

dziwolag ze Startreka

rajska plaza na Ko Pha Ngan

motobaszan

sunsetyp

www.nasza-plaza.pl

Ezoteryczny Laos

2008-01-21T00:38:00.000-08:00

Po halasliwych Chinach wjechalismy do Laosu. Poczulismy sie jak mrowki, ktore zamienily gwarne mrowisko na spokojny domek slimaka. Chinski jazgot, krzyki, huki i inne halasy zamienily sie w gwiezdny pyl.

Pierwszym przystankiem na naszej laotanskiej drodze bylo Luang Nam Tha.

Po przyjezdzie udalismy sie na przejazdzke rowerowa, odwiedzajac kilka bambusowych wiosek. Z poczatku lagodna trasa prowadzaca przez malownicze wioski zmienila sie w istne pieklo. Ponad 10-cio kilometrowy podjazd, a wlasciwie prowadzenia rowerow od cienia do cienia po spalonej sloncem drodze dalo sie nam we znaki. Niewielkie zapasy wody drastycznie sie skonczyly. Wokol byla tylko dzungla i nieoswojone owady. Nagle ku naszej radosci na jednym ze wzgorz ujrzelismy bambusowe chaty pokryte palmowymi liscmi. Wioska - pomyslelismy. Po dotarciu okazalo sie, ze byla to wioska ze sladami ludzkiej bytnosci pozostawionymi w przeszlosci, ktore przetrwaly do terazniejszosci, a zatem nie sprawily nam radosci, niezapewniajac nam w ustach wilgotnosci, a w brzuszkach sytosci. Po kwadransie w opuszczonej wiosce nasz instynkt samozachowawczy nakazal nam isc dalej. Instynkt nie zawiodl. Po 10 minutach dotarlismy do wioski, w ktorej otoczeni zostalismy wianuszkiem dzieci. Dostalismy wode i kupilismy butelke piwa, jednak do samej wioski nie wjechalismy, gdyz byla ona objeta programem O.W.L.P.B. (Ochrony Wiosek Laotanskich Przed Bialymi). Ochrona ta ma na celu zachowanie odrebnosci kulturowej. Po chwili odpoczynku i obserwacji wioski z daleka udalismy sie w droge powrotna wzniecajac tumany czerwonego pylu.

Kolejny dzien rozpoczelismy w poszerzonym skladzie (dolaczyly Majorka i Foka - kolezanki Sebaki z Isle of Man). Wypozyczylismy 4 motory i jezdzilismy po dwie osoby na jednym, czyli parami. Jezdzilismy po okolicznych wioskach, zwiedzalismy wodospady, drogi momentami przypominaly terenowe trasy rajdowe (bylo naprawde bezpiecznie inaczej niebezpiecznie). Baszan stracil powietrze w tylnym kole, ale na szczescie tylko na dole. Pobliski wulkanizator odniosl zawodowy sukces, za pomoca swych niesamowitych narzedzi i umiejetnosci. Jezdzilismy od zmierzchu do switu, z tym ze odwrotnie. Dzien zakonczyl sie prawie jak zwykle, zabawa w guest housie w kolko graniaste, starego zlego niedzwiedzia mocno spiacego i w chowanego. Zabawe przerwal nagly harmider - to Sebaka biegajac po eternitowym dachu zanurzyl w nim stope.

Po wypadkach dnia poprzedniego pospiesznie opuscilismy guest house (przeciez nie bedziemy spali w zdemolowanym hotelu!!!), udajac sie do niezwykle urokliwego Nong Khiaw. Spedzilismy tam dwa leniwe dni odwiedzajac pobliskie jaskinie, odpoczywajac na bambusowej werandzie, kosztujac lokalna whisky (0,7l - 2zl) i wino.

Do Luang Prabang udalismy sie lodzia (6h). Wartki nurt, wystajace z wody skaly i liczne mielizny nie robily wrazenia na naszym dzielnym kapitanie.

Z ciekawostek rejsowych:

wartki prad zmusza nas do opuszczenia lodzi i przejscia kilkuset metrow niebezpiecznym brzegiem,
niski stan wody w rzece i slaby nurt spowodowal koniecznosc opuszczenia lodzi i pchania jej przez kilkadziesiat metrow,
mielizna na ostrym zakolu prawie spowodowala wypierdzielenie sie lodzi i zmusila nas do opuszczenia pokladu,

glod zostal zabity przez Pinie i jej kabanosy.

Pod wieczor dotarlismy cali i mokrzy do celu. Luang Prabang, w ktorym chlopcy byli juz w 2006 roku nic nie stracilo ze swego uroku.

Ostatnim postojem w Laosie byla stolica Vientian. Baszan z Sebaka dotarli tam dzien wczesniej. Zaczepial ich hermafrodyta (w srodku facet, z wierzchu baba, mongol prosto z Ulan Bator i stylista vel kreator). Pozostawiona w tyle reszta grupy odwiedzala okoliczne wodospady.

Po jednym wspolnym dniu w stolicy, przekroczylismy granice z Tajlandia i udalismy sie do Bangkoku.

nasi nieugieci rowerzysci

polnocno-laotanska trzcinowa babcia

Miron 220 volt

"motorzysci" na szlaku

polnocno-laotanska babcia koralowa

"motorzysci" na motorze

z ciekawostek rejsowych - wyrzuceni z Rady Rejsu

jaskiniowcy

baby targowo drogowe

mnisi

widok na niby wulkan

lodzie (nie mamy polskich znakow)

relacja z Chin

2008-01-12T07:39:00.000-08:00

Z powodu ocenzurowanego chinskiego internetu nasza strona byla zablokowana i nie moglismy sie dzielic z wami naszymi wrazeniami. Obecnie znajdujemy sie w Laosie gdzie internet dziala normalnie wiec nadrabiamy.

Z Hong Kongu do Chin wyjechalismy 2 stycznia. Zdazylismy jeszcze wjechac na 55 pietro najwyzszego budynku w miescie. Do Chin pojechalismy metrem. Granice przekroczylismy jak zwykli przekraczacze granic. Po drugiej stronie ukazalo nam sie panstwo srodka, ale nie cale gdyz nasz wzrok nie ogarnia powierzni rownej 9,6 mln km2.

Po Chinach poruszalismy sie glownie pociagami - zawsze najtansza klasa (hard seat - w wolnym tlumaczeniu "twarde siedzenia" w szybkim tak samo tylko, ze szybciej). W chinskim pociagu widac swoiste roznice kulturowe np. Chinczycy nie uzywaja chusteczek higienicznych, ale zatykaja jedna z przegrod nosowych palcem, nastepnie silnym podmuchem pozbywaja sie wydzieliny z drugiej (nie zatkanej palcem przegrody), badz odwrotnie. Podobnie oczyszczaja gardlo - jednak bez uzycia palcow. Co ciekawe nie odczuwaja potrzeby wykonywania tych czynnosci w toalecie.

Wagony restauracyjne oferuja jadlo i trunki po korzystnych cenach (koszt piwa niecale 2zl - zlotowek nie przyjmuja placi sie w juanach).

Na szczescie pociagami podrozowalismy krotko ( raz 12 raz 19 godzin)

Naszym pierwszym miastem docelowym bylo Yangshuo, gdzie zamieszkalismy w tanim acz czystym lecz zimnym jednak przestronnym a zarazem sympatycznym hotelu. Po regeneracji sil udalismy sie na targ. Tam wsrod roznorodnych owocow, swiezych warzyw, martwych kaczek dostrzeglismy grupe psow. Psy w Polsce uwazane za przyjaciol czlowieka, w Chinach czasami laduja na talerzu. Jednak zanim dotra do zglodnialego konsumenta sa usmiercane na oczach innych psow i gapiow, parzone we wrzatku opalane palnikiem gazowym typu B24CX2 i gotowe do sprzedazy zawisaja na straganiku (przez chwile myslelismy ze Monty Python zajal sie produkcja horrorow). Jednak nie to swoiste psie pieklo przyciagnelo nas do tego urokliwego miasteczka. Glownym powodem naszej wizyty byly bajeczne formacje wapienne zwane mogotami. Aby dokladnie spenetrowac okolice wypozyczylismy rowery typu single oraz tandemy i z wiatrem we wlosach ruszylismy na spotkanie przygody. Nie bedziemy tu sie rozwodzic nad widokami, powiemy tylko, ze dla wszystkich nas jest to najpiekniejsze miejsce na swiecie (jedynie Magda sklasyfikowala je na 4 miejscu zaraz po Pabianicach, Nowych Lupkach i Katowicach).

Po 3 dniach spedzonych w Yangshuo udalismy sie pociagiem do Kunmingu. Krotka, 19-sto godzinna podroz pociagiem, zakonczyla sie sukcesem. Dworzec w Kunmingu osiagnelismy rano. Zakwaterowalismy sie w pokoju, ktory dziewczyny okreslily jako piekny, a chlopacy potraktowali z rezerwa, gdyz z reguly podchodza z rezerwa do pokoi hotelowych. Kunming jak Kunming, kto nie widzial, ten sie nie dowie. Wieczorem mialo dojsc do imprezy, do ktorej nie doszlo, gdyz nastapilo zmeczenie organizmow po spozyciu litra "pysznej" chinskiej wodki (3zl/0,5l).

Nastepnego dnia zerwalismy sie o brzasku poranka (11:25) i udalismy sie taryfami na dworzec autobusowy, skad juz o 13:30 mielismy autobus sypialny do Jinghong. Wyjechalismy niemal punktualnie o 16:30. Chinski autobus sypialny bardziej przypominal autobus niz sypialnie, ale dysponowal ponad 40-stoma przykrotkimi lozeczkami, na ktorych mozna sie klawo na boczku wyspac. Przygotowani na 24 godzinna podroz obudzilismy sie po 9 godzinach na miejscu, gdyz olimpiada w Pekinie spowodowala niemaly zamet w srodowisku drogowcow. Jinghong zgodnie z opisem w przewodniku, okazalo sie nieciekawym miastem z nieciekawa sadzawka i nieciekawym pomnikiem czterech sloni. Udalismy sie wiec do wiejskiego miasteczka w ktorym jak glosi przewodnik panuje niezbyt przyjazna amtosfera. Tam wydarzyly sie cuda, ktore ciezko ogarnac jezykiem pisanym (czytanym przez Was). Doszlo miedzy innymi do dyskotek z dwiema odrebnymi grupami chinskiego ludu. Pierwsza dyskoteka wygladala niczym maly karaoke garaz, w ktorym poznalismy dziesieciu miejscowych rzezimieszkow (w tym jedna niezbyt przystojna rzezimieszke). Wspolnymi silami udalo nam sie stracic nieco na trzezwosci (nawet sporo). Jeden z nas zmuszony byl opuscic dyskoteke w celu pojsc spac. Kiedy chlopcom znudzily sie tance z chinskimi mezczyznami, udalismy sie w innym kierunku trafiajac do garaz-pubu, w ktorym niechcacy rozkrecilismy impreze z miejscowa mlodzieza. Na koniec prawie o wlasnych silach cali i niekoniecznie zdrowi dotarlismy do naszego pensjonatu. Nadmienic nalezy, iz zmeczenie nasze bylo tym wieksze, ze na impreze trafilismy wprost z forsownego spaceru po herbacianych polach. Sebaka i Baszan, ktorzy dotarli najdalej, mieli przyjemnosc goscic w babmusowych chatkach miejscowych wiesniakow, gdzie byli raczeni niekoniecznie dobrymi przysmakami z ogniska domowego. Reszta wrocila z pol herbacianych na pace ciezarowki i spedzila mile popoludnie pod pomnikiem w miasteczku. Nastepnego dnia 11.01.08 podazylismy w strone laotanskie granicy, zaa ktorej teraz piszemy ten tekst.

Magda Pietrzyk i mogoty

Li river (rzeka Li)

zdjecie grupowe

z wizyta w chinskiej chacie

dziewczyny na tandecie

zdjecie grupowe nr 2

rowerzysta nie mylic z motorzysta

pies spozywczy

Nju Jer in Hong Kong (dawniej Hong Kong)

2008-01-01T10:14:00.000-08:00

Hong Kong jest duzym miastem, mozna powiedziec ze bardzo duzym - nawet wiekszym od Elblaga.

Po wyladowaniu postanowilismy dotrzec do centrum - w tym celu zakupilismy bilety autobusowe i autobusem dojechalismy do Kowloon - czesci HK w ktorej spodziewalismy sie znalezc nocleg. Znalezienie noclegu na kilka godzin przed sylwestrem okazalo sie nie lada wyzwaniem. Jednak dzielnie poradzilismy sobie z tym zadaniem. Po dwoch godzinach poszukiwan znalezlismy sobie piekny 2 osobowy pokoik w ktorym zamieszkalismy w szostke. Fakt moze troche ciasny, ale przynajmniej wlasny. Pietrzykowi owa ciasnota widocznie dokuczala bo postanowil w nocy pojsc do naszego drugiego pokoju, ktory nie istnieje.

Po obmyciu naszych cial woda i srodkami do mycia ciala udalismy sie na miasto. Na ulicach bylo okolo 7,476 mln osob - to wiecej niz mieszka w Sopocie. Dalismy sie porwac tlumowi. Zauwazylismy, ze hongkoncki tlum nie pije alkoholu ani nie rzuca sie petardami. Na kilka minut przez polnoca ze szczytow wiezowcow w gore wylecialy rakiety. Fajerwerki jak fajerwerwerki za to wiezowce niczym.......sanktuarium w Licheniu wielkie i super i az napatrzec sie nie mozna.

Po pokazie fajerwerkow 3 miliony Chinczykow rozpelzlo sie do swoich domostw i na ulicach zostalo tylko 4,476 mln osob. Reszta sylwestra minela nam na wspolnym biesiadowaniu.

Bralismy tez udzial w strzelaninie z miejscowa mlodzieza. Ale tak naprawde to nie byla strzelanina tylko gra miejscowa "Beng, Bang Chau".

Nastepnego dnia zerwalismy sie jakos po 15 z wyraznymi objawami dobrej zabawy. Poplynelismy do centum Hong Kongu zwanego Hong Kong city center, gdzie poczulismy sie jak w tej piosence o miescie kosmicznych wojownikow z dalekiej nieprzewidzianej przyszlosci a jednak teraznieszosci (paradoks). Wszystko tam jest nowoczesne i piekne.

Pozniej w skrocie: najdluzsze na swiecie ruchome schody - tramwaj - Victoria Peak - powalajacy widok na miasto Hong Kong - tramwaj - prom - koktajl z siemia lnianego - restauracja - hotel - internet (czyli teraz)

widok z Victoria Peak

Dolot dojazd tamtaram

2008-01-01T09:39:00.000-08:00

Sprawa wygladala nastepujaco:
Spotkalimy sie w stolicy Anglii (London Gatwick airport), spedzilismy kilka niezmiernie ciakawych godzin, czekajac w barze i jedzac nieslone paluszki. Nastepnie odprawa biletowo paszportowa i tu pojawil sie pierwszy problem. Niejaka uczestniczka Pinia probowala wniesc na poklad samolotu boeing 747 nr lotu 08707 ;) bron biala. Niestety zostala zatrzymana i tymaczasowo aresztowana... Jednak wszystko dobrze sie skonczylo. Lot przebiegal w charkterze spokojnym, skladal sie z 3 czesci: startu, fazy lotu i ladowania:). W czasie lotu bylo prawie pyszne jedzenie i prawie dobre filmy do wyboru. Lot trwal 10 godzin 59 minut i 60 sekund co daje razem okolo 11 godzin. Sniadanie kiepskie, dosc kloptliwe - zwlaszcza omlet firmy linii lotniczych oasis. Jednak wszystko dobrze sie skoczylo - szczesliwie dolecielismy do hong kongu o godzinie 15 40 czasu lokalnego. Tymaczasem:) >>>>cdn

Godziny do odlotu

2007-12-29T06:10:00.000-08:00

Na początek kilka informacji podstawowych:

Trasa:

Gdańsk - Londyn - Hong Kong - Macau - Chiny - Laos - Tajlandia - Malezja - Singapur - Indie.

Z Indii 2 opcje powrotu (w zależności od sytuacji w regionie i w naszych portfelach):

Indie - Nepal - Chiny - Rosja - Białoruś - Polska
Indie - Pakistan - Iran - Turcja - i przez kilka krajów europejskich do Polski

schemat trasy

schemat trasy z Hong Kongu do Singapuru

Termin: 30.12.2007 wylatujemy z Londynu Gatwick liniami Oasis Hong Kong, lądujemy w Hong Kongu 31 grudnia o godz 15:40 tamtejszego czasu. 14.02.2008 będziemy w Singapurze skąd lecimy do Indii do Kochi. Powrót do Polski planujemy na wiosnę ;).

Uczestnicy wyprawy:

Paulina Pieczyńska (nie mylić z Pietrzyńska): Utalentowana tancerka - świat dowiedział się o niej kiedy miała 8 lat. Tradycjonalistka mimo iż posiada 4Gb mp3player wciąż nie potrafi rozstać się ze swoim walkmanem. Słodzi osiem łyżeczek, ale nigdy nie miesza. Wielbicielka seriali w szczególności "Ż jak życie".

Magda Mucha: Inaczej Mucha Magda, nie mylić z Anną Muchą. W 1998r. przeżyła tragedie życiową - podczas śnieżycy zaginął jej chomik "Hard". Do dziś nie może pogodzić się z jego zaginięciem i szuka go po całym świecie. Szczególnie interesują ją maski afrykańskie i paciorki indiańskie. Ma zdolność przyciągania metalowych przedmiotów czołem.

Marcin Mironiuk: Znany bardziej jako "Miron" lub "Mirek". Szczupła sylwetka, charakterystyczna fryzura i dość spore dłonie. Spokojny i zrównoważony z lekkim ADHD. Wszędzie był i wszyscy go znają. Potrafi usnąć jedynie przy włączonym telewizorze.

Sebastian Królikiewicz: Znany jako "Sebaka" lub "Królik". Po burzliwej edukacji na Uniwersytecie Gdańskim osiadł na spokojnej wyspie Man. Sebastian to osoba zrównoważona, potrafi usiąść pod kwitnącym krzewem i rozmyślać. Od wielu lat cierpi na nadkwaśność. Nie zapali bez mentosa. Jego ulubiony film to Akademia Policyjna 7 - misja w Moskwie. Książek nie czyta - uważa je za największe zło naszych czasów.

Paweł Pietrzyński: Znany jako "Pietrzyk". Z zawodu student. Jedyny w Polsce oblatywacz nietoperzy. Jednak nie sport jest dla niego najważniejszy - każdą wolną chwilę poświęca sztuce. Dał się poznać światu jako wspaniały malarz, prozaik, eseista. Nieśmiały domator - unika kontaktów z ludźmi. Odmawia w 95% przypadków. Podczas zagrożenia
zazwyczaj ucieka i głośno krzyczy.

Paweł Baszanowski: Znany jako "Baszan". Syn Barbary i Józefa Baszanowskich. Rodowity Sopocianin urodzony w Gdyni. Założyciel, lider i jedyny członek stowarzyszenia "Wolne NRD".
Wsławił się wydaniem tomiku poezji "Udar mózgó" oraz fenomenalną autobiograficzną powiastką filozoficzną "To Ja Baszan".

Przygotowania

2007-12-18T12:09:00.000-08:00

Bigos już w słoikach, pomidory w specjalnych pudełkach na pomidory, sól w woreczkach, pieniądze w skarpetach, skarpety w w plecaku....Jednym słowem przygotowani już jesteśmy